En dat komt binnen. Bonifatius smeekt: "Ga niet weg, blijf hier." Het vogeltje tjilpt alleen maar ten afscheid: "Tot in de lente." En vliegt weg. De kat blijft achter, wachtend. En hij weet — ze komt terug. Dat is het hele verhaal. Geen zoetsappig happy end, gewoon hoop dat de lente komt. Zo'n volwassen insteek voor een kinderboek. En weet je wat? Dit is niet alleen voor kinderen. Ik betrapte mezelf erop dat ik langer naar elke animatie staarde dan ik wil toegeven. Er is iets hypnotisch aan. Het boek herinnert je aan simpele waarheden: vrijheid is ingewikkeld, wachten is niet saai als je weet waar je op wacht, vriendschap kan tussen iedereen ontstaan. Die hele filosofie wordt hier uit de doeken gedaan: [url=https://www.igor-scherbakov.ru/stsenarist-ot-idei-do-ekrana/gorodskie-koty-kniga-gde-kartinki-ozhivayut-i-govoryat-yael-bergshteyn/][color=black]Waarom „Stadskatten“ ook volwassenen raakt[/color][/url]. En nu waarom ik dit boek eigenlijk opensloeg. Die animaties zijn zo sfeervol dat je er minutenlang naar blijft kijken. Vooral dat vogeltje dat opvliegt vond ik bijzonder — moet je zien. „Stadskatten“ is zo'n boek voor gezellige avonden. Als het donker is buiten, jij onder een deken met een mok warme chocola. Of op zaterdagochtend als je nergens heen hoeft. Het gaat over hoe wonderen echt gebeuren — soms hebben ze alleen een beetje hulp nodig. Zoals je telefoon op een plaatje richten.